Category

Journal

De rol van asana in yoga

By | Journal | No Comments

Asana, asana, asana. Als je aan een gemiddelde yogales meedoet, merk je vast ook dat de focus in de meeste gevallen op het doen van de houdingen ligt. Je hebt vaak al geluk als er minimaal 5 minuten aan pranayama (ademwerk) en meditatie wordt gedaan. De focus ligt dus vooral op het doen van de houdingen, het liefst zo fancy mogelijk én er worden houdingen uit verschillende groeperingen in een sequence bij elkaar gegooid (hierover later meer). Er wordt helaas vaak niet stilgestaan bij de impact van houdingen op ons mentale, emotionele, fysieke en energetische lichaam.

Met dit journal willen we niemand afkraken of met ons ‘vingertje wijzen’. Het enige wat wij met InnerWork Collective en dit journal willen doen, is het creëren van bewustzijn. Alles wat wij delen komt vanuit ons hart, ook al gebruiken we soms misschien termen die verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden. Maar met alleen maar liefde en bescheidenheid, red je het tegenwoordig niet meer in onze maatschappij waar verdeeldheid en angst de overhand hebben genomen. Duidelijke taal en woorden brengen beweging, groei en bewustzijn.

Er is trouwens niets mis met het volgen van een pittige yogales. Wij doen dit ook soms om even lekker te zweten en voor het gevoel dat we een ‘workout’ hebben gedaan. Maar wees je dan ervan bewust dat je niet bezig bent met yoga zoals het oorspronkelijk is bedoeld. Yoga is in het Westen ‘vercommercialiseerd’ en omgevormd tot iets wat je eigenlijk niet meer yoga zou mogen noemen, want asanas of het beoefenen van houdingen is slechts een onderdeel van yoga.  Het lijkt bijna dat men is vergeten wat het woord asana nu echt betekent. Spoiler: een asana is geen pose en ook geen yoga.

Yoga is magisch, net zoals het leven en brengt je dichter bij jezelf en het eenheidsbewustzijn. Je wordt je steeds meer bewust van je eigen patronen, overtuigingen en gedachten. Dus als wij het over yoga hebben, hebben we het over meer dan alleen fysiek bezig zijn en veel minder over het worstelen in fancy houdingen. De diepere betekenis van het woord asana vind je in de yoga sutra’s van Patanjali en luidt: Sthira Sukham Asanam. Sthira betekent stabiel, Sukham betekent comfortabel en Asanam betekent asana. Asana’s zijn een tool voor het vrijmaken van energetische blokkades. Al die blokkades, die de stroom van levensenergie blokkeren, zorgen voor een disconnectie tussen lichaam en geest. Dit leidt dan weer tot fysieke en mentale klachten. Wij geloven heilig in het zelfhelende vermogen van ons lichaam en de kracht van onze mind, juist ómdat alles met elkaar verbonden is.

In de tantric hatha leer, bestaan er zes categorieën van houdingen: vooroverbuigingen, twist, laterale houdingen, achteroverbuigingen, extensies en inversies. Deze categorieën en de daarbij behorende volgorde van houdingen hebben allen een ander effect op de Prana Vayu’s, dosha’s, guna’s, de nadi’s, het zenuwstelsel en uiteindelijk de mind. Doe deze categorieën (of je nu teacher bent of je eigen practice doet) niet allemaal door elkaar heen in één les, want dan krijg je een error doordat de verschillende energieën met elkaar vermengen. Als je iedere categorie een kleur zou geven en deze zou mengen, dan krijg je een lelijke bruine kleur. Dat is dus wat in heel veel lessen gebeurt. Beter kan je focussen op één ‘kleur’ en deze zo zuiver mogelijk houden voor het beste effect op je body, mind en soul.

Als je je yogapractica naar een hoger level wil tillen en je lichaam & hoofd klaar wil maken voor pranayama en meditatie (Sthira Sukham Asanam), houd dan de volgende vijf punten in mind:

  1. Houd poses langer vast & doe minder poses;
  2. Werk aan fysieke stabiliteit: eis van jezelf dat je niet beweegt in de houding. Houd het stil & steady. Probeer zelfs het knipperen van je ogen te verminderen of zelfs te mijden. Geen beweging, niet rondkijken, geen gefrutsel aan kleding;
  3. Train jezelf (en/of je studenten) hoe je je bewust kan worden van de gebieden die onvrijwillig bewegen. Zoals het bewegen van een vinger in een krijgerhouding. Dat is je mind die probeer te ontsnappen;
  4. Leer om met moeiteloze moeite in een houding te staan, in vrede;
  5. Train jezelf een observer te worden. Word je bewust van de sensaties van je lichaam, van opkomende emoties of gedachten: ik ben niet mijn gedachten, ik ben niet mijn emoties, ik ben niet mijn sensaties.

Het resultaat van deze bovenstaande punten, is dat heftige gebeurtenissen in het leven, een minder grote impact op je zullen hebben. We worden unbreakable. We blijven staan, als een hoge boom die veel wind vangt. Dat is wat een goede asana practice ons biedt. Met andere woorden, je kan zien of je een waardevolle asana practice hebt als je stabiel & kalm kan blijven in wat het leven je aanreikt. Als dat een keer niet zo is, biedt dit een ingang tot zelfonderzoek, acceptatie en loslaten. Alles wat je hierboven dus níet doet, is geen asana en valt dus niet onder een volledige yoga practice. Doe je het nog niet en wil je het pad van zelfrealisatie bewandelen, start dan nu. Maak het de basis van je practice, zoals het is bedoeld. Maak het veilig & essentieel, laat houdingen weg en houd ze langer vast. Laten we de huidige benadering van yoga in het westen doorbreken en asana weer terug brengen naar de manier waarop het bedoelt is: Sthira Sukham Asanam.

 

 

 

Raken vanuit liefde of ego?

By | Journal | No Comments

Als coach stellen we groei en ontwikkeling van onze coachees voorop. Vaak hebben we het gevoel dat wij onze coachee ‘moeten’ raken om hem of haar inzichten te kunnen leveren. Hierdoor ben je heel hard aan het werk voor de ander, wat helemaal niet hoeft. De valkuil hierbij is dat je op zoek gaat naar iets wat er niet is. Het enige wat je mag – en zou moeten – doen is luisteren, de ander zien en proberen te begrijpen.

Ik probeer altijd nieuwsgierig en open te zijn naar hoe de ander de wereld ziet en welke ideeën en overtuigingen erachter zitten, zonder vooroordelen. Vanuit daar kan ik de ander pas begeleiden naar de stukken die nog geraakt mogen worden. Maar deze reik ik niet aan. Ik kan hooguit helpen om er wat licht op te schijnen, maar mij coachee moet toch zelf durven kijken naar deze stukken. Dus hoe je het ook wend of keert, de ander mag de te raken stukken zelf bloot leggen. Daarom vind ik het ook zo belangrijk om als coach niet ongevraagd op zoek te gaan naar iets wat er niet is, of nog niet geraakt wil worden. Het meest belangrijke voor mij is om zo zuiver mogelijk te zijn en vooral mijn eigen stukken niet op de ander te projecteren, want dat kan ervoor zorgen dat zij mijn stukken aannemen als hun werkelijkheid. Hierdoor stuur ik mijn dan coachees dus geblinddoekt het bos in en dat is nou niet per se de bedoeling. Ook ga ik, als coach en als mens, continu door processen en daarom is het belangrijk dat ik helder heb wat van mij is. Anders stapt de ander in mijn werkelijkheid en is diegene voor mij allemaal stukken aan het oplossen, waardoor de rollen omdraaien en ik dus het hogere doel voorbij schiet.

Soms zijn er gewoon geen geen stukken die geraakt kunnen of willen worden. Dat kan je coach ego behoorlijk raken en wellicht voel je je dan niet goed genoeg. Dat is prima, maar laat je eigen stukken en oordeel dan thuis. Wees zuiver en eerlijk met jezelf. Herken hierbij je eigen rol. Stop met praten, begin met écht luisteren en stel de juiste vragen welke diep vanuit je ziel worden aangereikt. Ook al begrijp je de ander misschien niet. De ander willen begrijpen zonder gefrustreerd te raken, is dan al meer als genoeg. Laat je hierbij leiden door je intuitie en laat je ego los, zodat de ander zijn eigen inzichten mag krijgen en in zijn eigen proces mag blijven. Laat los hoe iets 99% van de keren is, want de ander heeft er niets aan als diegene toevallig onder de 1% valt. Het doet er niet toe wat jij denkt of wat jij ‘doorziet’ (of: denkt te doorzien) waar de ander mee zit. Want hoe zuiver ben je echt en hoe zuiver wil je zijn? Je kan je niet vaak genoeg afvragen vanuit waar je aan het coachen bent. Vanuit je hart of je mind? Je eerlijk afvragen of je niet stiekem aan het coachen bent voor je eigen lekkere high gevoel dat je coach-ego voedt. Het spelletje wat dan onbewust wordt gespeeld is het spel van de coach en zijn/haar ego en onzekerheden. Veel ego’s zijn erg op zichzelf gericht en een stoorzender voor echte diepgang en verbinding tussen coach en coachee. Er is niets mis met het delen van je eigen verhaal en ervaringen. Maar projecteer deze niet op de gevoelswereld van de ander. Er is niets vervelender als niet begrepen te worden door degene tegenover jou, vooral als je zelf voelt dat de ander een ‘oordeel’ klaar heeft.

Coachen vanuit je hart betekent niet dat je alles met de mantel der liefde bedekt, maar dat je alles ziet zoals het is. Soms moet je als coach dan ook wat strenger zijn, ook voor jezelf. Maar dat gebeurt dan vanuit liefde voor het proces van de ander. En je zet in dat geval je eigen behoeftes volledig opzij. Inzichten zijn het meest transformerende en krachtigst als deze vanuit de coachee zelf komen, want dan vindt pas persoonlijke spirituele groei plaats. Plaats de ander niet meteen in een hokje maar luister, vraag en zet je oordelen opzij. Ook al zeg je niets, de ander voelt toch het spelletje van je eigen ego. Wellicht niet meteen, maar zodra de ruis van de high, van het kortdurige succes afneemt. En afhankelijk van hoe ver de ander in zijn of haar proces is, kan het zorgen voor behoorlijk wat ruis. Dus misschien heb je de ander dan alleen zo geraakt zoals jij dat wilde en hiermee je eigen coach ego gevoed.

Want ja, jij hebt de ander geraakt. Maar bij coachen gaat het niet om alleen maar om het raken van stukken of koste wat het kost de ander tot inzichten laten komen. Het gaat naar mijn mening om verbinding door de ander te zien voor wie hij of zij is en te proberen te begrijpen wat er écht speelt in de binnenwereld van de ander, zonder al een kant en klare oplossing aan te dragen. Ik kies niet voor kortdurige highs die je ook ervaart bij de commerciele zweetyoga vormen. Ik kies voor langdurige verandering, groei en alle pijn die erbij hoort. Het gaat er niet om hoe jij je als coach voelt na een sessie, maar het gaat altijd om de ander. Nooit om jou. Wat jij vindt of denkt doet er gewoonweg niet toe. Geef alleen je mening als de ander er om vraagt. Deel je eigen ervaring, maar maak er niet de waarheid van de ander van. Want jouw waarheid is de waarheid van de ander niet. Alleen de inzichten die jouw coachee zelf krijgt en die vanuit het diepste van de ziel komen, zorgen voor de nodige bewustwording. En als er bewustwording ontstaat, kan de magie van het leven binnenstromen en helpen bij de nodige spirituele groei, waar jouw coachee voor jou als begeleider of guide heeft gekozen.

 

Do your own Inner Work first

By | Journal | No Comments

De nummer 1 tool om andere mensen goed te helpen is om eerst jezelf te helpen. Een opleiding alleen is vaak niet genoeg. We zijn van mening dat het bekijken, doorleven, helen en integreren van je eigen stukken het meest waardevolle is om authentiek de ander te kunnen helpen. Het is een valkuil om bijvoorbeeld meteen te beginnen als coach als je een opleiding hebt afgerond, want wat zegt dat nou echt? Het is maar een papiertje dat je verder brengt in de materialistische wereld, maar het werken met mensen is niet materialistisch. Dit vergt zorgvuldigheid, kennis en ervaring. Een opleiding kan je hierbij helpen, maar na het volgen van de opleiding stopt het werken aan jezelf niet. Dat is een ongoing proces. Daarnaast is het heel belangrijk om na je eigen integratie eerst wat vlieguren te maken, in plaats van meteen tien mensen te willen helpen. Want als er één ding is wat wij de afgelopen tijd zelf hebben mogen ervaren, is dat de ander, jouw coachee, ook weer stukken in jou raakt. Hierdoor werden we ons ervan bewust dat je eigen Inner Work nooit stopt. Het is een ongoing proces. Soms worden er weer oude stukken belicht waar je nog een keer doorheen mag gaan en soms komen hele nieuwe naar boven waar je nog nooit naar hebt gekeken. Eerlijk is eerlijk: Je zou je echt moeten afvragen of je bij de juiste persoon bent beland, als diegene zegt dat hij/zij niets meer te ‘helen’ heeft.

Inner Work is zo belangrijk, want je helpt niet alleen jezelf, maar ook het helen van de wereld waarop en waarin we leven. We zijn met elkaar verbonden en als je aan jezelf werkt, werk je dus ook aan je naasten, vrienden/familie, eigenlijk iedereen. Hoe hoger je vibratie, hoe meer en beter je mensen kan helpen. Hoe meer je aan jezelf werkt, hoe meer je mensen kan helpen. Prioriteit is dus je eigen heling en mindsetwerk voorop te stellen, naast je coaching. Het is direct met elkaar verbonden.

Frequency is your currency. – Nadja van Osch

Maar hoe kan je je trilling verhogen? Ons ego wil niet dat we naar ons zelf kijken, want dat is onveilig en eng. Daarom saboteert het ego dat op allerlei manieren. De makkelijkste manier is zich te storten in het helpen van anderen. Blijf dus naar jezelf kijken. Wat is jouw intrinsieke motivatie? Omdat het misschien hip is om coach te zijn? Omdat je snel veel geld wil verdienen? Welke angsten en overtuigingen liggen nog in jouw ‘schaduw’ of het onderbewuste te schuilen? Alles wat energie verlagend is, zit in de schaduw en is dus trillingsverlagend. Dit kan er voor zorgen dat je in een coachings burn-out terecht komt. Het vak van een coach is mooi en super waardevol, maar kost ook veel energie en vraagt continu om zelfreflectie. Daarom vinden wij het belangrijk om zelf ook een coach te hebben en de juiste mensen om ons heen te verzamelen, die ons met liefde helpen in ons eigen proces, maar soms ook even een spiegel voor houden.

We geloven erin dat als je je eigen ervaring met een opleiding combineert, dit juist heel krachtig is. Je kan dan oprecht herkenning en erkenning bieden, omdat je weet hoe je jezelf kan helen en geleerd hebt daarin te geloven. Soms kan een opleiding je het inzicht geven dat het op dit moment niet past is bij jouw pad. Vraag je hier dan weer af wat jouw intentie is. Daarnaast kan hetgeen je hebt geleerd, niet aansluiten bij het pad of waarheid van jouw coachee. Dus wees voorzichtig en maak jouw waarheid niet de waarheid van jouw coachee. Laat je coachee zijn eigen waarheid creëren. En als die wel bij die van jou aansluit, wees dankbaar en reik de juiste tools aan ter ontdekking voor de zelfhelingsreis van de ander. Wees je ervan bewust dat je bezig bent met de mentale en emotionele gezondheid van de ander. Wees je ervan bewust, reflecteer en werk aan jezelf door boeken te lezen, zelf coaching te krijgen en opleidingen te doen. Draag jouw angsten en overtuigingen niet over aan de ander, maar laat de ander zelf tot inzichten komen.

‘Coachen’ is een vak dat je stap voor stap mag leren door echt te luisteren naar je coachee en te leren vertrouwen op je intuïtie. Ook is het heel belangrijk om te beseffen dat jij eigenlijk niets meer doet dan luisteren, vragen stellen en tools aanreiken. Jij lost voor de ander niets op. Er is niets krachtiger, dan dat het inzicht door de coachee zelf komt. Wees eerlijk naar jezelf en naar de ander. Verstoor het proces niet, maar neem de ander bij de hand en bied de ander ‘verlichting’ in haar of zijn vraagstukken. De inzichten bij de ander komen dan vanzelf. And thats where the Magic happens

Mens zijn

By | Journal | No Comments

De afgelopen weken valt me iets op in de zogeheten spirituele wereld. Het lijkt bijna alsof ik op een soort markt sta, waarbij iedereen zijn eigen waarheid keihard staat aan te prijzen. En hoe harder je schreeuwt, hoe dichter je bij ‘de waarheid’ zit: “Ik ben ‘verder’ en ‘hoger’ dan jij. Ik ben bewuster dan jij. Ik ben al volledig en ik kan je het licht laten zien. Ik zit al in de 5D wereld en alles is zo mooi hier. Ik ben pure liefde. Ik heb dé tool of methode ontdekt die JOUW leven gaat veranderen, etc.”

Ik voel me overweldigd door al het aanbod en de mooiheid die je wordt beloofd. Alle methodes en tools die mij een ‘volledig leven’ beloven in een staat van complete liefde en eenheid, waar geen pijn meer is en geen problemen meer bestaan. Zo, ik krijg er bijna keuzestress van. Maar daarnaast voel ik me klein, omdat ik daar waar zij al zijn nog niet ben, of omdat ik de dimensies waarover zij het hebben, nog niet heb bezocht. Ik vraag me af wat ik eigenlijk verkeerd doe en of ik überhaupt goed bezig ben. Ik wil ook meeliften naar een hogere frequentie en naar andere dimensies. En daar de trollen, feeën en engelen zien spelen. Oh ja, en ik wil mijn eigen toekomst creëren door heel veel te manifesteren. Want als je dat niet doet, dan doe je eigenlijk niet mee, toch?

Sinds ik diep in mijn spirituele practice ben gedoken, is mijn leven een grote rollercoaster. Op zoek naar het licht en onvoorwaardelijke liefde zocht ik antwoorden in een wereld die niet de juiste spiritualiteit weerspiegelen. Ik zie altijd het goede in de mens en op de een of andere manier cijfer ik de duisternis van iemand makkelijk weg, met alle gevolgen van dien. Maar het voelt alsof ik ben misleid door een verkeerde lichtbron. Een bron die je het concept van complete eenheid belooft, maar eigenlijk voor nog meer ellende en een ik, ik, ik-cultuur zorgt. Een bron die je lokt met de zoete geur van onvoorwaardelijke liefde, maar die je tegelijkertijd afhankelijk maakt van een of meer spirituele practices (waarbij je weer diep in de buidel mag tasten). Een bron die zo licht is, dat jij je vleugels verbrand als je te dichtbij komt en daardoor in een zwart gat valt

Ik zie deze lichtbron inmiddels als een wolf in schaapskleding, waarbij de schaapskleding het licht weerspiegeld waar we allemaal zo naar hunkeren. De donkere krachten kennen heel goed de menselijke pijnpunten, zwaktes en leegtes. Ze kunnen manipuleren als geen ander en ze hebben het nu heel makkelijk, aangezien we in een manipulatieve wereld leven (denk aan: manipulatie door de overheid, manipulatie door spirituele leiders of guru’s, manipulatie door de farmaceutische industrie, en noem maar op). Ik ben inmiddels gestopt met willen begrijpen waarom mensen of wezens manipuleren. Het enige wat ik kan bedenken is dat het altijd draait om macht, geld en status.

Mijn spirituele en veilige wereld die ik voor mezelf had gecreëerd, stortte van de een op andere dag in elkaar. Ik schrok ervan hoe ik, naïef als ik ben, kon meeliften op het verkeerde pad. Ik dacht dat ik mijn eigen pad aan het bewandelen was, maar toen ik goed keek liep ik op hete kolen waarbij stilstaan geen optie was, want dan verbrand je je voeten en dat doet letterlijk pijn. Dus ging ik nog harder het licht achterna in hoop op ‘verlichting’ van mijn pijn.

Vorige week vroeg me serieus af: waar ben ik toch in godsnaam mee bezig? Ik kreeg het benauwd, want dit is niet wat ik had verwacht van het spirituele pad, maar ik kan ook niet terug naar mijn oude werkelijkheid. Dus het enige wat ik kan doen, is een stapje terugnemen van het vliegen in hogere sferen en even aardse dingen doen. Gewoon lekker mens zijn. Ik stopte voor een aantal dagen met mijn practice, het lezen van spirituele boeken, het volgen van spirituele leiders en ik ging mijn hart volgen. Voelen, zelf nadenken, werken, sporten, daten, en ja ook gewoon aardse conclusies trekken. Even terugtrekken van alles en weer voelen wie ik ben en waarvoor ik sta en wat eigenlijk mijn rol is zonder al te veel op zoek te gaan naar kant en klare antwoorden. Het allemaal even te laten zijn en erop vertrouwen dat alles wat voor mij bestemd is, vanzelf op mijn pad gaat komen. Wat niet betekent dat alles zo maar naar je toekomt. Je kan er lekker erop los manifesteren, maar we zijn ook gewoon mens hier op aarde. En soms moeten we gewoon keihard werken voor onze dromen. En dat is ook prima. Net als dat je soms ook gewoon helemaal mag uit tunen en lekker met jezelf mag zijn.

Dwarsdenken en spiritualiteit

By | Journal | 2 Comments

Op het moment van dit schrijven, is er een strijd gaande in de wereld tussen “de goeden en de kwaden”. Wie wat is, is afhankelijk van met welke kant je sympathiseert. Het is duidelijk dat er een soort splijtende kracht door de wereld gaat die bij veel mensen een open deur vindt. Wij vragen ons af of het die kracht is, die het échte kwaad is? En zijn de mensen, die zich daarvoor openstellen, dan slechts een instrument?

In ieder geval zijn die mensen te herkennen aan woorden en daden die angst, haat, geweld, tweestrijd en minachting uitwasemen. Het erge is, dat zij bij beide partijen zijn te vinden. Sterker nog, er zijn momenten dat het heel moeilijk is om niet mee te vibreren op die golflengte die overal zo aanwezig is, waarbij je zelfs in jezelf die ‘symptomen’ zult aantreffen.

We leven in een tijd van wereldwijde onrust en moeten hierin onze weg (opnieuw) zien te vinden. Misschien kunnen we zelfs spreken van het ‘doorzien van het huidige systeem’. Wees je ervan bewust, dat het beeld van wat de massamedia en overheid scheppen, niet altijd het juiste en/of meest volledige beeld is. Als je tegenwoordig alleen maar het nieuws in de massamedia volgt, kun je het gevoel krijgen dat alles steeds erger wordt en dat je hieraan niets kunt doen. Maar dat is niet waar. Je hebt altijd een keuze om je niet te laten leiden door angst, boosheid en verdriet.

Wat kun je daar dan tegenin brengen? Hoe kun je je opstellen voor het goede, het verbindende en het liefhebbende wanneer de wereld om je heen van het tegendeel spreekt? Weet dat het omkeren van die balans bij jou begint. Het is niet voldoende tégen oorlog te zijn, maar juist om vóór vrede te zijn. Dus voorkom dat beschuldiging en/of woede de overhand krijgen. Ieders rol in het grote geheel, is hierbij van groot belang.

Het begint allemaal bij jou en je eigen (positieve) kijk op de wereld. Mediteren (of als je wil bidden) kan je helpen om je eigen waarheid te ontdekken. Voel welke verhalen in jouw resoneren en passen bij de wereld waarin jij wil leven. Hierbij kan het letterlijk opruimen van jouw eigen ‘negatieve’ emoties, gevoelens en gedachtes helpen. En dat hoeft niet allemaal ‘spiritueel’ te zijn. Vind jouw uitlaatklep die je helpt om met jezelf te connecten, zoals door te sporten, in een kussen te slaan of eens even een lekker potje te janken. Zoek mensen op die naar je willen luisteren, maar ook niet bang zijn om hun eigen mening te geven. Ga het gesprek aan en wees nieuwsgierig hoe de ander de wereld ziet en ervaart. Uiteindelijk zullen we erachter komen dat wij mensen allemaal hetzelfde willen…

Alleen samen kunnen we ervoor zorgen dat het dubbeltje weer de goede kant op valt. Juist in dit soort krankzinnige tijden, is het belangrijk dat we tijd en ruimte voor onszelf creëren om die dingen te doen die ons blij en gelukkig maken. Als wij vanuit die plek van liefde en vrede onze gedachten sturen, dan wordt dit gerealiseerd in onze materiële wereld. Als we hier met z’n allen in het terugwinnen van vrede – in de wereld, maar ook in jezelf – zouden geloven, dan is er veel mogelijk. Maar dat met z’n allen geloven, begint weer bij jou.

Women of one Womb

By | Journal | 4 Comments

Lieve Ma, Nanny, Granny, Margaret, en alle andere vrouwen in de vrouwelijke lijn, en aan alle andere goddesses, vrouwen en mothers of this earth,

Ik draag de liefde, de pijn en het verdriet van jullie in mij, letterlijk en figuurlijk. Want mijn baarmoeder draagt een vleesboom bij zich. Ik zie en voel hem als een energetische blokkade. Eentje die is doorgegeven door mijn moeder en mijn grootmoeder. Want ook zij droegen deze bij zich. Inmiddels baarmoederloos.

Eentje die mij fataal kan worden als ik menstrueer. Eentje die in de weg kan zitten als ik zelf kinderen wil baren. Meestal heb ik er geen last van, maar toch word ik er iedere maand weer mee geconfronteerd. Ik voel met mijn hele lijf dat deze er is om me bewust te maken dat het lichaam geen beperking hoeft te zijn en dat het mogelijk is jezelf te helen. Ik ben me nog nooit zo bewust geweest als tegenwoordig, dat alles wat je zelf nog niet hebt verwerkt op energetisch niveau doorgeeft aan je eigen kind en ook aan al je kleinkinderen. Er is geen verklaring, maar ik voel dat ik er klaar voor ben. Met of zonder levenspartner.

Daarom heb ik de afgelopen maanden mezelf de ruimte en kracht gegeven om aan mezelf te werken. Steeds meer mag ik ontrafelen welke energie van mij is en welke ik van jullie door heb gekregen. Uiteindelijk ben ik het allemaal, maar wel beïnvloed door hetgeen jullie hebben meegemaakt. Hoe mooi is dat eigenlijk, vooral als je ervan zelf bewust bent. Toch is het op de een of andere manier confronterend. Soms wil je gewoon dat alles goed is, dat tijd niet lineair is en dat je fysieke lichaam niet is onderworpen aan de natuurkundige krachten.

Iedere maand weer, word ik geconfronteerd met het feit dat ik niet al te lang moet gaan wachten of te veel op het Universum moet vertrouwen, als ik nog kinderen wil krijgen. De vleesboom zit er gewoon. Ook al is deze een jaar niet gegroeid en heb ik geen nieuwe erbij gekregen. Toch zit er angst in mij. Zal ik degene zijn die de lijn verbreekt door geen biologische kinderen te (kunnen) krijgen? Stopt het bij mij? Want ik heb ook geen broers en zussen…Mijn gevoel zegt van niet. Mijn gevoel zegt dat er twee zielen zitten te wachten totdat ze op de aarde mogen komen. Een gevoel dat met het logische verstand niet te verklaren is. En dan is er nog iets… vragen, vragen, vragen maar geen duidelijke antwoorden. Dus daarom mag ik stap voor stap, obstakel voor obstakel, traan voor traan, glimlach voor glimlach, aanraking voor aanraking, steeds liefdevoller erachter komen wat ik wel of niet wil.

Doordat ik mezelf de ruimte geef om te mogen ontdekken. Doordat ik mezelf de ruimte geef om morgen weer anders te mogen denken over iets waar ik gisteren nog een sterke mening over had. Door mee te bewegen met het leven. Want ik voel het in mijn hele zijn dat het hele huisje, boompje, beestje-verhaal niet voor mij is weggelegd. Ik krijg het er letterlijk benauwd van, mijn keel wordt dicht geknepen door een onzichtbare force. Het voelt alsof mijn vrijheid met geweld wordt afgepakt. Woorden zoals polyamorie, het delen van liefde met meerdere personen, razen door mijn hoofd. Soms met afkeer, een scheve blik maar toch vol nieuwsgierigheid.

In gesprek met vriendinnen wordt steeds duidelijker wat ik niet wil. Maar wat wil ik wel? Wat wilden jullie? Voelden jullie deze struggle ook? Voelden jullie je ook gevangen in de verwachtingen van de maatschappij? Hoe denken jullie erover als jullie mijn woorden zouden kunnen lezen? Welke wijze worden zouden jullie aan mij geven? Hoe denken jullie over de verwachting van monogamie en het hedendaagse huwelijksconcept? Er zijn zo veel mogelijkheden.

Mijn mind slaat op hol, schreeuwt en probeert me angstig te maken. Ik voel me gehaast als ik denk aan de aardse-mind-gestuurde zienswijzen. Het enige wat ik kan doen, is de stilte opzoeken, loslaten en erop vertrouwen dat alles precies zo gebeurt, hoe het is voorbestemd. Het ligt uiteindelijk toch niet in mijn hand. Het enige wat ik kan bepalen, is wat ik wil en hoe ik er uiteindelijk mee omga, en vertrouwen, vertrouwen, vertrouwen…

Dankjewel dat ik door jullie mag bestaan. Dankjewel dat ik door jullie vorm mag aannemen op deze aarde. Dankjewel voor jullie liefde, begrip en aanwezigheid in mijn zijn. Wat dan ook. Jullie zijn ik en ik ben jullie. In liefde.

 

Diep, Duister & Dankbaar

By | Journal | 8 Comments

Afgelopen maanden gingen we hard, diep en vooral heel snel. Onafhankelijk van elkaar maar toch samen, naast elkaar, met elkaar. We zijn elkaars klankboard, soms de wijzende vinger die je terughaalt naar de realiteit, maar ook iemand met wie je alles kan delen zonder dat je meteen voor wappie wordt verklaard.

Het mooie aan dit kosmische spel is dat één van ons altijd voor een nieuwe uitdaging staat: een nieuw gevoel, een nieuwe liefde, nieuwe inzichten of de zoveelste tegenslag. We vallen diep, vangen elkaar soms eventjes op, om vervolgens nog dieper en sneller te mogen vallen. Want in de diepte, in het donkerste stuk van je zijn, daar kom je jezelf tegen. Daar zie je wie werkelijk bent. Daar zie je je eigen licht schijnen. En dan hebben we het niet over uiterlijk of jouw ‘ik’ of ‘mijn’ of wie de maatschappij met al haar systemen wil, wie jij bent. Maar je ware kern, je innerlijke vuur, je pure ziel. En alles wat je tot nu toe hebt onderdrukt, wordt je op een golden plate schaamteloos aangereikt. Of je het nu wil of niet. Het enige wat je kan doen – als je wilt groeien of course – is je volledig overgeven voor wat er op het bordje ligt.

Met volledig overgeven bedoelen we niet je laten vallen en wel zien wat er gebeurt en waar je belandt. Nee, volledige overgave gaat op jouw voorwaarden. Jij bepaalt hoe ver je gaat, hoe ver je in je helingsproces wilt stappen, in welke mate je klaar bent voor the next step. Allemaal op jouw voorwaarden, jouw waarheid en realiteit. Het Universum kent jou en weet hoe veel je aankan. Daarop mag je vertrouwen. Zij heeft wel haar eigen ‘regels’ en zal je heus weer een les leren als deze voorwaarden vanuit je mind zijn gekomen in plaats van je intuïtie. Want vanuit je hoofd kan je nooit de diepte vinden, waar naar je ziel zo erg verlangt. Je mind wil namelijk niet dat je pijn lijdt en dat je daarmee jouw unieke waarheid ontdekt. De realiteit, die is gevoed door je mind, is veilig.

Maar wij hebben meer dan één keer geleerd dat het gewoon pijn moet doen om de diepte in te kunnen. De pijn die je mind voelt om je ervan te weerhouden om uiteindelijk gelukkig te zijn en vrij te leven. Ondanks dit mag je erop vertrouwen dat je altijd precies daar bent, waar je moet zijn. Je krijgt altijd hetgeen aangereikt, wat je aankan en waar je op dat specifieke moment het meest kan leren om weer dieper te gaan.

Inner work is het mooiste en zwaarste wat er is. Want als jij je binnen wereld veranderd, verandert de buitenwereld gewoon met je mee. Hoe meer je in verbinding staat met jezelf en hoe meer je in alignment bent me jouw zielsmissie, hoe mooier het leven wordt. Opeens wordt het leven dat misschien bestond uit een riedeltje van opstaan, werken, zorgen voor de kinderen, etc., iedere dag een magisch spel waarin tijd, dagen en indeling van weken minder een rol zullen spelen.

Inner work is heel persoonlijk en heeft meerdere kanten. Vooral de donkere of schaduwkant is waar zich de diepste transformaties gaan afspelen. Onze donkere kant is zo lang onderdrukt dat het lastig is om bij haar te komen. Je moet dus eerst laagje voor laagje afpellen voordat je haar te zien krijgt. De donkere kant wil het licht niet zien of tegenkomen. Dat is haar vijand. Maar het wordt tijd om onze donkere en lichtere kant te verenigen. En alle andere kanten die we in ons hebben (hello persoonlijkheidsstoornis!), zoals ons innerlijk kind, innerlijke man, spirit animals en noem maar op.

Maar er is niet maar één weg die naar Rome (oftewel naar binnen) leidt. Iedereen is anders, iedereen loopt zijn eigen pad, in zijn eigen tempo en iedereen heeft een unieke zielsmissie hier op aarde. Laten we deze samen ontdekken. Er is niets mooiers dan een persoon te zien risen op haar of zijn zielenmissie. De weg naar binnen is het belangrijkste voor het helen van de wereld. Van het collectief. Het is het krachtigste en mooiste wat er is.

“Everything and anything begins within you.”

Achter de schermen zijn we nog steeds (never ending) hard bezig om YogaSisters in een nieuw jasje te stoppen. Het lijkt bijna een on going process,, maar met iedere verandering komen we dichterbij onze kern.

Als je verandering niet toelaat, hoe kan je dan meebewegen met het leven? Iets wat van het een op ander moment, iedere keer weer verandert. Want één ding is zeker: verandering is er altijd. En wij zijn best wel veranderd in deze tijden. Marleen die zich openlijk uitspreekt over de manipulatie en gaslightening van bepaalde (overheids)instanties, en Fiona die zich openlijk uitspreekt over het omarmen van de donkere kanten van de mensheid door naar binnen te keren.

Onze missie, ons doel hebben we nog nooit zo helder voor ogen gehad: YOU CAN HEAL YOURSELF! Onze persoonlijke doelen zullen versmelten met ons nieuwe bedrijf. Alle stappen die we tot nu toe samen hebben genomen, zijn noodzakelijk geweest voor wat er gaat komen. Deze stappen & deze droom hebben we nooit zonder begeleiding van onze business coach Nadja van Osch kunnen doen.

Het wordt een van onze grootste stappen. Een stap richting onze zielmissies. Waarschijnlijk de mooiste stap die we ooit in dit leven zullen gaan nemen. Maar ook een stap die eng is omdat we ‘wegstappen’ van het woord yoga, toffe yoga pop-up events, yoga toegankelijk maken  etc. Eigenlijk alles waardoor YogaSisters bekend om staat. Maar we kunnen het niet meer ontkennen: we hebben een bijzondere reis afgelegd die nog lang niet klaar is.  Yoga, ademwerk en meditatie blijven onze hoofd tools. Maar we willen jullie meenemen op reis, jullie inspireren de weg naar binnen aan te gaan en jullie erin begeleiden indien nodig.

We hebben de eerste stap naar binnen genomen en zijn er klaar voor om iedereen die nog zoekende is te helpen om de volgende stap in hun zoektocht naar binnen te nemen. Om samen de diepte in te gaan en het donkere te ontdekken. Helen wat er te helen valt, ontdekken wat er te ontdekken valt en lief hebben wat er allemaal is. We openen deuren die jij nodig hebt, om dieper in je zijn te komen. Welke laag dat voor jou is, is helemaal aan jou. Heling begint al bij één minuut voor jezelf nemen iedere ochtend, het start bij gezond en voedzaam te eten en voor sommigen betekent heling diepe plaatmedicijn-reizen. Wij luisteren naar jou en en laten jou tools ontdekken die je kunnen helpen  om jouw deur naar jouw volgende laag te openen. Het enige wat je zelf hoeft te  doen, is de diepte in te springen, los te laten en erop vertrouwen dat je precies hetgeen krijgt wat je nodig hebt en waar je klaar voor bent.

Know Yourself, Heal Yourself, Love Yourself.

Spiritueel kalibreren

By | Journal | 4 Comments

De afgelopen 1,5 maand waren bijzonder zwaar voor mij. Ik ging door een enorme rollercoaster, waarin ik mezelf volledig ben kwijtgeraakt. Afgelopen weekend kwam daar een einde aan en vond ik mezelf in de stand van kalibreren. Alles even terugzetten op 0, afstand nemen van alles en iedereen en helemaal & alleen met mezelf zijn. Ik merkte dat alle prikkels van buitenaf mijn spirituele groei niet per se goed deden en ik constant weer terug in dezelfde circle werd geduwd. Met een ongekende externe kracht die niet per se geweldloos of genadeloos was. Iedere keer voelde ik me flink disconnected van mijn ziel en van mijn zijn.

Afgelopen zaterdag ben ik helemaal in elkaar gekrompen van een hevige pijn in mijn hart. Zulke pijn heb ik nog nooit in mijn hele leven gevoeld. Mijn hart brak letterlijk in oneindig veel stukken. Het enige wat ik nog kon doen, was me overgeven aan deze pijn en de emotie in haar puurheid te voelen en te doorleven. Er was geen specifieke aanleiding, maar dit was echt een van de grootste en luidste schreeuwen die ik ooit heb gehoord. Een schreeuw van mijn ziel.

Met iedere huilbuil kwam ik weer een stukje dichterbij mijn ziel en voelde ik hoe ik laag voor laag mijn hart aan het helen was. Met iedere huidbuil werd mijn zicht weer wat helderder. Ondanks mijn vele ‘uitbarstingen’ heb ik daarnaast veel aards werk kunnen doen, zoals mijn administratie en BTW aangifte. Het huilen, bewust loslaten en disconnected zijn van alles, heeft heel veel in mij geheeld. Het is alsof ik uit het duister ben opgestegen. Ik werkte me net als een lotusbloem door donkere modder heen. Ik moest hier wel echt een soort ‘uitkruipen’, uit de modder dat me steeds weer terug het in donker opslokte. Maar nu voel ik me zo licht als nooit tevoren.

Ik voel me weer connected met mijn ziel. Ik merk dat volledige afwezigheid op Social Media, het Nieuws & Whatsapp me erg goed heeft gedaan en nog steeds doet. Daarom probeer ik deze maand hiervan een gewoonte te maken en alleen op gegeven tijden whatsapp te checken, of alleen als ik de spark voel om Sociale Media te openen. Het meer als een tool te zien om mezelf te uiten. Als er echt iets is, kan men mij altijd nog bellen (behalve in het weekend, dan gaat mijn mobiel deze maand op stilte modus).

Ik besef wel dat het enige probleem van afgelopen weekend is, dat ik dit best wel abrupt en zonder enig overleg met anderen heb gedaan. Maar ik moest het doen, anders was ik hier niet doorheen gekomen. Misschien niet de meest handige manier, maar soms wel noodzakelijk om te overleven. Ondanks dit, voel ik nu wel een beetje de stress opkomen van alle 1.000 ongelezen berichten, die op mij te wachten staan. Mijn mind gaat meteen weer aan het werk en duikt op met allerlei vragen en scenario’s: wat als… Maar ik heb besloten om hier even een dikke grens te trekken. Dit is mijn eigen interne battle. En ik neem voor lief dat ik externe verbindingen zou verliezen.

Mijn welzijn en welbevinden staat vanaf nu op nummer 1. En iedereen die oprecht van mij houdt, die zal er ook na deze ‘actie’ nog zijn. Anders is dit wel een hele goede manier van selectie. Voor nu geniet ik van deze enorme rust en helderheid in mijn hele zijn, en blijf ik nog even in deze heerlijke bubble of wellicht nieuwe realiteit?! Deze radicale detox was voor mij namelijk meer dan nodig. Ik heb alle energie lekkende connecties tijdelijk kunnen verbreken met het vertrouwen dat degenen die echt van me houden, dit zullen begrijpen en het niet persoonlijk zullen opvatten. Want dat is het niet.

Ik moest me even losmaken van al het geduw en getrek om ruimte voor mijn eigen ziel te maken. Ik heb ondanks alle heftigheid opeens heel veel tijd erbij gekregen. Naast mijn administratie, ben ik begonnen aan de online training ‘Dharma is your greatness’ (WOW WOW WOW). Precies wat ik nodig had en ik had deze cursus in december (de oorspronkelijke tijd dat ik het zou volgen) helemaal niet kunnen doen, want toen was ik er nog helemaal niet klaar voor. Nu is het alsof ieder woord mijn ziel lichter maakt.

Daarnaast heb ik een nieuwe Zielscoach ingeschakeld. Zij gaat me in de maand februari begeleiden en me helpen meer helderheid en vertrouwen te krijgen voor mijn zielsmissie. Echt, afgelopen weekend was magisch en ik wil nog even in deze bubble blijven voordat ik weer een kijkje ga nemen of mijn oude realiteit er nog wel is. Ik heb namelijk het gevoel dat er afgelopen weekend behoorlijk wat is veranderd. Ik voel zo veel liefde, begrip en dankbaarheid door me heen stromen. Ik heb mijn zielsmissie nog nooit zo sterk en helder gevoeld. Ik voel alles tot in de diepste lagen van mijn zijn.

Ik realiseerde me ook dat ik nog nooit zo ver afstond van mijn ziel als de afgelopen 2 maanden. Daarom ga ik deze maand gebruiken voor een nieuwe basis waarin selfcare, zelfliefde en zelfontwikkeling centraal staan. Alles om een stevige fundering te bouwen voor mijn grote droom en het dienen van het collectief: het oprichten van mijn eigen healing Center, ergens op deze mooie wereld, waar het warm is. Een Center waarin iedereen welkom is, om zichzelf te verwennen en aan zichzelf te werken. Beginnend met goed voedsel tot helende plantmedicijnen reizen.

In mijn terugkerende visioenen sta ik aan de rand bovenop een rots met uitzicht over een rauwe zee. Mijn huid is gekleurd en mijn haar bijna wit-blond van de zon. In mijn arm mijn twee jarige dochter. Ik heb gezien hoe mijn huis eruit gaat zien (super fancy maar wel minimalistisch en sustainable). Mijn Healings Center krijgt steeds meer vorm. Mijn visoenen worden steeds helderder, steeds echter en ik kan het letterlijk in iedere cel van mijn lijf voelen. Over drie jaar sta ik daar en mag ik beginnen aan iets te bouwen wat mijn zielsmissie werkelijkheid gaat maken… maar eerst nog even hier zijn en hier werken aan deze zielsdroom, en het  leven schenken aan mijn superhuman dochter: Joia Grace. Haar ziel zit al op me te wachten. Zoals ik al in het begin heb gezegd: momenteel ben ik nog even aan het kalibreren…

Journal-ing

By | Journal | 8 Comments

Journaling vond ik altijd iets voor de échte yogi’s…ik probeerde het weleens, hield dat een paar dagen vol en mijn pogingen strandden weer. Jaar in, jaar uit. Tot dit jaar…het jaar waarin er wel meer veranderde voor velen met mij. Toen ik na een fijne zomer met een gebroken hart weer in Nijmegen belandde, was de tijd daar. Alsof ik voelde dat ik alle antwoorden van binnen had, als ik de vragen eerst maar opschreef. Het was mijn correspondentie met het universum. Terwijl ik boeken las die over dat universum gingen (zoals ‘The universe has your back’), hield ik mezelf steeds meer spiegels voor. Ik schreef, juist omdat niemand las. Ik was eerlijk, zoals ik nog nooit eerlijk tegen mezelf was geweest. Ik vond heling in mijn eigen woorden, stelde vragen die geen antwoord nodig hadden en zag alles wat er gebeurde als de grootste helingsreis sinds tijden. Ik schreef en ik bleef schrijven, totdat mijn notitieboek vol was.

Het mooiste van journalen, is dat je jezelf stimuleert om antwoorden uit jezelf te halen. Er is op dat moment namelijk niemand die reageert, behalve jijzelf. En misschien duurt het even voordat je het ‘Eureka-moment’ voelt, waarbij je weet wat het antwoord is op jouw vraag. Dat geeft niet. Leer weer vertrouwen op je gevoel, op je intuïtie of hoe je het ook wil noemen, zonder dat de buitenwereld meteen een mening heeft.

Al met al, ben ik dus tegenwoordig een grote fan van journalen. Ik beschrijf mijn dromen, zet daarna een intentie voor dag, schrijf op wat ik van me af wil schrijven en probeer elke avond voor ik naar bed ga op te schrijven waar ik dankbaar voor ben. Het werkt het beste wanneer je het journal bijhoudt op een reguliere (liefst dagelijkse) basis. Het leukste is het teruglezen van dingen die je (ooit) geschreven hebt. Daar zie je namelijk pas het verschil. Het verschil tussen waar je toen stond en nu. Probeer echt te schrijven alsof niemand mee leest, waarvan ik ook hoop dat dat zo is. Schrijf vanuit je hart, niet vanuit je ratio. Je hoeft jezelf niet te overtuigen van dingen die je al weet. Vertrouw op dat wat komt en onthoud: waar weerstand is, is groei.

Ongevraagd advies geven

By | Journal | No Comments

Iedereen kent wel een coach of is bevriend met een coach. De valkuil van een coach is ongevraagd analyseren en (goed bedoeld) advies geven. Of heel hard proberen om iemand iets in te laten zien. Maar laten we eerlijk zijn: het is als coach zijnde lastig om een dierbare tegen een muur aan te zien lopen of te zien dat zich bepaalt gedrag herhaalt. Keer op keer weer.

Let wel, dat dat is hoe jij het ziet. Jij interpreteert en vergelijkt wat je eerder bij de ander hebt gezien en hebt meegemaakt. Wanneer trek je aan de bel en wanneer laat je het gewoon (weer) gebeuren? Het belangrijkste is een open en eerlijke communicatie. Ga na wat jouw rol hierin is en of je überhaupt een rol hierin hebt of wilt hebben. Wees open en eerlijk en ga het gesprek aan als je merkt dat de relatie eronder lijdt. Vertel wat het met jou doet, hoe jij je voelt, luister naar de ander en probeer niet te veroordelen. Probeer je bevindingen op een heldere manier en vanuit je eigen zienswijze aan de ander te vertellen, zonder een oplossing aan te dragen als diegene daar niet om vraagt.

Het beste wat je in zo een situatie kan doen is een goed voorbeeld proberen te zijn. Maar ga alsjeblieft niet ongevraagd je skills op iemand loslaten. Het moeilijkste wat er is, is iemand proberen te helpen als de ander er totaal niet open voor staat. Of sterker nog: er op dat moment simpelweg niet op zit te wachten. Het kan heel irritant zijn om jouw waarden en waarheden op iemand anders te projecteren. Dus laat alsjeblieft iemand in zijn of haar proces, tenzij diegene je expliciet vraagt om advies of je ervoor betaalt. Want als jij ongevraagd advies geeft – ook is het goed bedoeld – kan dit het proces van de ander verstoren, omdat zij wellicht nog niet zo ver zijn of omdat zij een ander pad te bewandelen hebben.

Zie het ook als trigger voor je eigen proces. Waarom heb je de behoefte om iemand ongevraagd advies te geven. Wat zit daarachter? Zie het als iets wat de relatie naar een hoger level tilt als je er open en eerlijk over praat. Vooral mensen die graag andere mensen helpen, kunnen snel in deze valkuil stappen. Hoe kun je er nu voor waken dat je in deze valkuil stapt? Heel simpel: je kan nooit voor een ander bepalen, voelen of weten wat hij of zij denkt. Als je je irriteert of wat dan ook, verifieer het dan en praat het desnoods uit. Ja dat is confronterend, ongemakkelijk en niet leuk. Maar zie het als iets wat je helpt om te groeien, individueel maar ook in de relatie. Dus: communicatie is key!